5 (100%) 1 vote[s]

Onlangs ben ik begonnen met het schrijven van een e-boek over slachtoffergedrag. Bij het onderzoek naar dit onderwerp werd ik mij nog meer bewust dat bij slachtoffergedrag, het onderwerp verantwoordelijkheid nemen en laten cruciaal is. Dit betreft het nemen van verantwoordelijkheid van je eigen leven, maar het gaat ook over het nemen van verantwoordelijkheid over zaken die eigenlijk niet bij jou liggen, maar die je wel overneemt. In het blog van deze week, wil ik stil staan bij het fenomeen van verantwoordelijkheid overnemen, (waardoor de ander wellicht in een slachtofferrol terecht komt.)

Veel ellende in de wereld

Als je het nieuws bekijkt zien wij veel ellende en lijden: het gaat niet goed met economie, het gaat niet goed met het milieu, toenemende werkloosheid, het gaat niet goed met sociale cohesie. Het lijden kunnen wij ook dichter bij huis zoeken: ziekte in de familie, scheiding van broer of zus, werkloosheid. Al deze situaties zullen waarschijnlijk ons hart raken. En voordat wij het weten willen wij het overnemen. Maar wie is nu verantwoordelijk voor al dit lijden? Jij? Ik? De politiek? Voordat je het weet, voel je je heel verantwoordelijk en ga je te veel verantwoordelijkheid nemen, voor iets waar je weinig invloed op hebt.

Ons niet verliezen in de tragedie van het leven

Natuurlijk is het belangrijk om voor de ander klaar te staan, maar het blijkt dat de grens tussen de ander helpen en de verantwoordelijkheid van de ander overnemen, flinterdun is. Wij kunnen de ander helpen zonder het over te nemen maar wij kunnen ook een ander helpen en het lijden van de ander ook op onze schouder nemen. In het laatste geval verliezen wij onszelf in de tragedie van de ander.

Gelukkig kunnen wij de pijn en het lijden van de ander ervaren, zonder dat het ons meezuigt. Ik moet eerlijk zeggen dat als ik de pijn en het lijden van de ander voel, ik erg de neiging heb om het leven van de ander over te nemen. ik ben blij dat ik mij nu bewust ben van dit fenomeen. Het zuigt mij nu minder mee. En ik help mensen veel beter.

Voorbeelden

Hoe weet je of je meegezogen wordt? Hier volgen nu een aantal situaties die als voorbeeld kunnen dienen.

  • Bij stiltes in gesprek neem je graag het woord
  • Je verontschuldigt je voor zaken waar je geen verantwoordelijkheid voor draagt
  • Je neemt de schuld op je voor zaken en omstandigheden die niet in je cirkel van invloed zitten.
  • Je excuseert je voor mensen die zich slecht gedragen.
  • Je bent altijd bezig om mensen te redden.
  • Je raakt verlamd als je veel uitdagingen hebt te overwinnen.
  • Je hebt slapeloze nachten omdat je piekert over wereldproblemen.
  • Je hebt hoge mate van schuldgevoel.
  • Je zorgt voor anderen zonder dat ze het vragen.

Niet meegezogen worden, maar wat dan wel?

Het antwoord op het lijden van anderen is niet: dat je niets hoeft te doen. Het antwoord op het lijden van anderen is ook niet dat je hun lijden overneemt. Er is een manier om verantwoordelijkheid te nemen zonder dat je jezelf volledig verliest. Handel, maar hou je niet bezig houden met het eindresultaat. Of zoals Tao zegt; doe wat je kan en trek je dan terug. Natuurlijk kunnen wij anderen helpen of ondersteunen, echter wat wij niet zouden moeten doen, is de verantwoordelijkheid over nemen. Daarom is het advies van Tao een hele goede! Je onderneemt actie en dan laat je het los.

Praktisch betekent het

  • Doe wat je kan, en accepteer dat dit genoeg is, stop met verdere acties.
  • Creëer ruimte zodat de ander zelf verantwoordelijkheid kan leren nemen.
  • Vind je passie en wees de verandering die je wilt zien in deze wereld.

Tot slot

Iedereen heeft zijn eigen pad en eigen tempo. Accepteer dit. Richt je vooral op je eigen pad.

NB ik heb mij voor dit artikel laten inspireren door …. www.soulseeds.com….

Loading...