Hoe stap je uit je slachtofferrol?

Hoe stap je uit je slachtofferrol?

4.3 (86.67%) 3 votes

Heb je wel eens het idee dat alles je tegen zit? Dat niemand je begrijpt? Dat je niet krijgt wat je verdient.  Dan is de kans groot dat jij jezelf in een slachtofferrol plaatst. Calimero, het kleine kuikentje, had er ook al last van: “ Zij zijn groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk. “

Als je in een slachtofferrol stapt, betekent dit dat je het ontstaan van negatieve gevoelens en emoties volledig of voor een groot deel bij een ander of bij de omstandigheden neerlegt. Je laat je verlammen door de situatie. De ander begrijpt je niet; dat alles tegen zit, komt door de omstandigheden; niemand luistert naar jou. De essentie van deze rol is dus dat je niet de leiding en verantwoordelijkheid neemt over je eigen leven, maar dat jij je laat leiden door de manier van reageren van anderen. Je neemt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid voor je leven. Hoe jij je voelt hangt af van anderen! Wat jij doet hangt af van anderen!

Wij hebben een onjuiste vooronderstelling over onze eigen rol en eigen kracht om dit op te lossen. Wij leggen het probleem en de oplossing bij een ander neer, terwijl wij dit zelf kunnen oplossen. Wij beschikken over een enorm potentieel om het probleem op te lossen.

Een van de meest inspirerende boeken is het boek: ‘De zin van het bestaan’van de psychiater Viktor Frankl. Zijn beststeller is deels een relaas over zijn verblijf in diverse concentratiekampen in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn kracht om te overleven kwam voort uit dat hij vanuit zijn eigen missie, vanuit zijn eigen waarden en betekenis, zin kon geven aan de situatie. Zelfs aan deze verschrikkelijke situatie: een concentratiekamp. Als er nu iemand echt een slachtoffer was, dan was hij dat wel, maar toch kon hij uit deze rol stappen, en kracht vinden vanuit zichzelf.
Met andere woorden: in plaats van mee te gaan met de gevoelens van machteloosheid was hij in staat om zijn wil tot het geven van betekenis aan zijn leven als primaire drijfveer te laten gelden.

Hoe komt het dat de ene persoon anders reageert op hetzelfde leed als een andere persoon? Het verschil zit in de wijze dat met leed wordt omgegaan. Het is zeker zo dat er veel leed op ons afkomt, maar het is onze reactie hoe wij met dit leed omgaan dat bepaalt hoe wij ons voelen. Wij kunnen ons laten leiden door dit leed of wij kunnen dit leed gebruiken voor groei en ontwikkeling, door betekenis en waarden aan deze ervaringen te verbinden.

Hoe stappen wij uit onze slachtofferrol? In de rest van dit artikel beschrijf ik een aantal methodes hoe je uit deze slachtofferrol kan stappen. Let wel: dit is niet eenvoudig, en het zal lange tijd kosten voordat je er grip op krijgt.

  1. Oordeelloze zelfobservatie. Wij moeten leren naar onszelf te kijken om inzicht te krijgen wanneer wij in de slachtofferrol zitten. Ons bewustzijn over onszelf en wie wij zijn, welke zelfbeeld wij hebben, is een eerste stap in de zelfbevrijding. Wij laten ons leiden, door de omgeving, door onze conditioneringen, door ons zelfbeeld etc. Heb door dat jij je probleem bij de omgeving neerlegt. Creëer een mindset die oefent om bij elke ervaring zowel bewust te zijn van de omgevingsfactoren en tegelijkertijd bewust te zijn van de primaire oorzaak: hoe jij omgaat met deze factoren. Wij streven om deze zelfobservatie zonder oordeel te doen.
  2. Onderzoek je vooronderstellingen. Wij hebben een reden om in onze slachtofferrol te stappen. Daar zit een overtuiging aan te grondslag, een vooronderstelling, een idee. Wij moeten streven bewust te worden van onze vooronderstellingen. Wanneer wij zinnen maken die beginnen met: “ ik vind dat jij,  jij moet, ik wil dat zij”..….heeft dat vaak veel te maken met onze eigen vooronderstelling, met onze overtuigingen, met onze verwachtingen. Kijk er naar, word je bewust van jouw overtuigingen en verwachtingen. In plaats van dat wij geleefd worden door deze onbewuste vooronderstellingen, worden wij ons bewust van deze vooronderstellingen. Ga vervolgens op zoek naar de waarheid van de vooronderstelling. Waarom denken wij zo? Welke betekenis leggen wij ten grondslag aan deze gedachte? “Waarom vind jij dat niemand jouw begrijpt? Waarom zou iedereen jou moeten begrijpen? Wat bedoel jij met begrijpen? Wat bedoel jij met niemand? Wat zou de ander over dit onderwerp vinden? Waarom zou de ander zo reageren?. “ Als je zo op zoek gaat naar je vooronderstellingen en je verwachtingen zul je merken dat er geen fundamentele waarheid aan te grondslag ligt.
  3. Streef ernaar om je niet te laten leiden door je slachtoffer gevoelens. Voordat wij het weten laten wij ons leiden door de slachtoffergevoelens, en ga we dingen doen waar wij later spijt van hebben. We hebben een keuze om wel of niet mee te gaan met deze gevoelens. Tussen de stimulus en je reactie is een moment waarin wij een keuze kunnen maken. Ga op zoek naar dat moment en maak een keuze vanuit het ruime bewustzijn. Het ruime bewustzijn is het bewustzijn dat niet primair wordt gestuurd door je geconditioneerde geest maar gestuurd wordt door je ongeconditioneerde geest. Als je vanuit dit bewustzijn kan reageren, reageer je met een duurzame actie. Een actie die gebaseerd is op verbinding en eigen verantwoordelijkheid nemen.  Jij hebt proactief gereageerd, en hebt zelf verantwoordelijkheid genomen.
  4. Verschuif je mindset van deelgenoot te zijn van het probleem naar deelgenoot te zijn van de oplossing. Analyseer de problemen, jouw situatie. Kijk eerst eens wat je problemen zijn. En probeer dan te kijken welke problemen in jouw mogelijkheden zitten om op te lossen en welke niet in jou mogelijkheden zitten om op te lossen. Vervolgens laat je alle problemen los die door een ander veroorzaakt worden of die een ander moet gaan oplossen. Blijven alleen jouw problemen nog over. Maak vervolgens een plan hoe jij een oplossing kan bedenken voor jouw problemen.
  5. Geef betekenis aan de situatie. Zoals het boek van Viktor Frankl prachtig laat zien, zit in elke ervaring een waarde voor ons leven verborgen. Wat is de waarde van de gebeurtenis waardoor jij je een slachtoffer voelt? Het antwoord op deze vraag is niet eenvoudig, en deze krijgen wij pas na een langere periode. Het feit dat er een betekenis zit aan alle ervaringen, kan veel troost en kracht geven.

Tot slot

Heb je veel last van dat je gemakkelijk in een slachtofferrol valt, en wil je er daadwerkelijk van af, dan is de training persoonlijk leiderschap op basis van neuroleiderschap zeer geschikt. Neuroleiderschap neemt de kennis van het brein als uitgangspunt. Dus je bent bezig om vanuit de bron met je slachtofferschap bezig te gaan. Succes gegarandeerd !

Loading...

36 Comments

  1. Femke juli 25, 2009 om 7:33 pm

    Beste Guido,

    Bedankt voor je verhaal. Het is grappig dat een vriend van mij kort geleden hetzelfde boek noemde.

    Ik vrees dat ik ook de neiging heb om in een slachtofferrol te blijven hangen. Waar die vandaan komt is redelijk makkelijk te achterhalen, maar om het los te laten is een stuk moeilijker.
    Bij mij gaat het er vooral om dat ik niet kan geloven dat anderen er voor mij zijn. Zelfs zo sterk, dat ik er niet meer vanuit durf te gaan. Ik voel me vaak eenzaam. Contact maken helpt, maar is ook moeilijk, en als iemand er dan niet is, ben ik erg teleurgesteld. Tegelijk probeer ik om niets meer te verwachten, maar daardoor maak ik mezelf misschien nog afhankelijker. Ik voel me vaak als een bedelaar die smeekt om een kruimeltje brood, hoopt dat er nog iets overschiet voor hem.
    Er zijn wel mensen om me heen, alhoewel niet heel veel. Maar ik ben zo bang dat zij binnenkort wegzijn, dat ik niets durf te vragen. Tegelijk is mijn verlangen naar aandacht wel merkbaar, wat voor de ander niet leuk is.

    Ik ben er nog niet uit, hoe ik hiermee om moet gaan. (Ben overigens wel in therapie.)

    Groeten,

    Femke

  2. guido juli 26, 2009 om 10:46 am

    Beste Femke,
    dank je wel voor je reactie. De oplossing van veel problemen begint met inzicht krijgen in jezelf. Het ziet er naar uit dat jij daar heel goed mee bezig bent. De weg is vaak lang en moeilijk, tegelijkertijd onvermijdelijk als je wilt ontwikkelen.
    In mijn artikel schrijf ik een aantal methodes om uit je slachtofferrol te stappen. De essentie is betekenis geven aan jouw situatie en je niet laten verlammen door de situatie, maar je eigen koers varen. Wellicht is het verstandig om stil te staan bij je eigen koers in relatie met anderen.
    groet
    Guido

  3. Anier december 23, 2009 om 1:33 pm

    Hallo Guido, pas net tijdens het opruimen van de keuken merk ik dat ik al jaren in een slachtofferrol zit. Ik typte dit in op google en daar was u. Ik heb het verhaal gelezen en ga er vandaag nog mee aan de slag. Over het algemeen ben ik een stoere vrouw die heel veel aan kan en ook uren achtereen kan sporten, toch heb ik aldoor het idee dat door omstandigheden het leven zwaarder is dan nodig. Altijd maar die was, die rommelige kamers, het achterstallige onderhoud….enz.Zo ben ik altijd wel boos of ontevreden over iets of iemand maar bovenal, door deze gevoelens boos en teleurgesteld in mezelf. Wij hebben 4 kinderen 2 katten 4 kippen en een haan. Verder werk ik als ziekenverzorgende in de avonduren. Ik ben dus constand aan het geven. Ja, dit heb ik zelf gewild….Ik ben benieuwd of ik eruit kom! Ik zal regelmatig uw pagina lezen en verder het boek van Frankl lezen. Bedankt zover, vriendelijke groet Anier

  4. Charley januari 6, 2010 om 6:32 pm

    Waarom voel je je een slachtoffer?
    Misschien wel omdat een ander misbruik maakt
    van jouw open en eerlijkheid,van jouw goede bedoelingen
    Van jouw te goed zijn voor deze wereld
    Te veel wordt naar de slachoffer gekeken
    maar roeit eens met wortel en tak de veroorzakers uit
    Waarom heeft de een een goede mentaliteit
    en de ander een slechte.
    Ligt dat ook niet aan de opvoeding.
    Kan het niet zo zijn dat jij slachtoffer bent
    omdat de ander jou tot zijn/haar slachtoffer maakt
    Wat heeft pestprotocollen voor zin
    dat jij je een slachtoffer voelt ligt aan jou
    en niet aan de veroorzaker
    Jij moet in therapie.Niet de veroorzaker
    Zo houdt het systeem zich draaiende en hebben de therapeuten werk waar ze heel goed voor betaald worden
    Is dat niet een beetje de ander helpen om er zelf beter van te worden.
    het lijkt mij niet dat vrienden geld aan elkaar vragen

  5. guido januari 9, 2010 om 5:11 pm

    Beste Charley,

    bedankt voor je reactie. Het feit dat er in het leven slachtoffers en daders zijn, is een feit. Ik wil daar ook niets van af doen.
    De essentie van het artikel gaat niet over dit feit. De kern van je het artikel is dat onze eigen attitude bepaalt, hoe wij met deze rol omgaan.

    met groet

  6. guido januari 9, 2010 om 5:13 pm

    Beste Anier,
    bedankt voor je reactie. En fijn te horen dat het artikel iets in je heeft geraakt. Het boek van Frankl is een echte aanrader! Ik hoop dat je er dezelfde inspiratie uit kan halen als ik heb gedaan en ik nog steeds doe.

    groet

    Guido

  7. Peter februari 11, 2010 om 3:58 pm

    Ben bang, verlatingsangst, slachtofferrol en langzaam maar zeker worden mij toch ook wel dingen duidelijk. Met een vader en een moeder die er nooit waren, nooit tegen mij zeiden dat ze me van me hielden heb ik een muurtje opgebouwd. Als er dan iemand dichtbij kwam dan kroop ik weg en nu nog, denk dat mijn vrouw daar ook last mee heeft gekregen, met het feit dat ik gewoon heel moeilijk mijn gevoelens kan laten zien, dat ik uitspreek dat ik iemand mis, dat ik van iemand hou, is dit nou een verworven inzicht ?
    Mijn vader die nooit iets zei, mijn moeder werkte altijd, broer 5 jaar ouder en dus van een andere generatie, heb mijn verantwoording genomen toen mijn ex zwanger raakte en zo ben ik daar in gerold. Niet nagedacht, niet naar gevoelens geluisterd en gewoon doorgegaan. De daaropvolgende relatie (inmiddels ook ex) C sprak er toen ook al over, die rancune, dat slachtoffer gevoel, iedereen tegen mij, ik ben niks maar ik heb de laatste jaren bijgeleerd en dit nu met mijn huidige vrouw is wellicht weer een stap verder. Deze vrouw heeft inmiddels ook een einde aan de relatie gemaakt omdat wij een broer-zus relatie zouden hebben.
    Als er inderdaad sprake zou zijn van een slachtofferrol dan zou dat ook verklaren waarom ik bang ben voor relaties, waarom ik mensen nooit te dicht bij laat komen, waarom ik soms zo allejezus rancuneus kan zijn en mensen dan ook niet kan vergen bang als ik ben dat ze me weer “pakken”, dat ik zo gek ben op rust, alle lawaai, gekibbel, ruzie maakt me bang, bang om mensen te verliezen, dan maar aanpassen .. en dat is wellicht de oorzaak van alles.
    Heeft dan niets te maken met intelligentie of wat dan ook maar simpelweg nare ervaringen vanuit de jeugd. Dat zou dan ook verklaren waarom ik bang ben voor intimiteit maar er tegelijkertijd ook om schreeuw dat mijn behoefte naar intimiteit en lichamelijk contact zo groot is, omdat dat wellicht de enige manier is om uit die schulp te kruipen. Om achter die muur vandaan te komen.
    Zelfs op zijn sterfbed sprak mijn vader niet alleen een eenvoudig “nou jongen dat was t dan”.. en verder niet, mijn moeder was ook nooit een prater en mijn broer heb ik al jaren niet meer gezien. Waarom moet er een crisis ontstaan voor er inzicht komt ? Er zijn meer mensen die dit soort opmerkingen tegen mij maakten, relax man, doe eens wat losjes, maak je niet zo kwaad, doe eens rustig, wat maakt t nou uit dat die kinderen kibbelen. Lijkt er op dat langzaam de stukjes op hun plek vallen, zou ik dan toch slachtoffer zijn van mijn eigen verleden en eigen gedrag ? Zo ja wat doe ik er dan mee ? Hoe moet ik verder ? …

  8. guido februari 20, 2010 om 3:11 pm

    hoi Peter,
    bedankt voor je reactie. Zelfinzicht is een belangrijke stap en ik denk dat jij zeer goed op weg bent.
    Ik denk dat het boek van Covey, “7 eigenschappen voor effectief leiderschap” je ook kan helpen. Met name de eerste eigenschap. Ik heb ook op mijn website daar meerdere keren over geschreven. Zoek op proactiviteit en je zult de artikelen vinden.

    met groet en succes
    Guido

  9. Sonja februari 25, 2010 om 8:12 pm

    Beste Guido.
    Ik heb een moeder die zo lang ik haar ken, in een slachtofferrol zit. Als kind hebben we veel moeten doen om haar weer tevreden te krijgen. Als we een andere mening hadden en ze voelde zich niet gehoord, kon ze ons dagen lang negeren of in bed gaan liggen, net zo lang totdat wij onze excuses hadden aangeboden. Dat was de enige manier om de situatie weer normaal te krijgen. Ze heeft haar hele leven ook een chronische ziekte die ze maar niet kan accepteren, wat ook de nodige effecten op ons als kinderen heeft gehad. Nu wij wat ouder zijn, merken we aan haar nog steeds dat ze regelmatig wat in de put zit en dat ze met regelmaat in gezelschap laat weten dat ze zich niet gehoord voelt of dat mensen haar niet aardig vinden. Ze klaagt ook regelmatig over het feit dat ze geen vriendinnen heeft etc. Als we tegen haar ingaan of wat harder onze mening laten horen, is ze gelijk dagen van slag en moeten wij het zo praten dat ze zich weer prettig voelt. Daarom praten we vaak naar wat zij graag wil horen om de sfeer goed te houden. Ik heb al met regelmaat geprobeerd haar naar een therapie te krijgen en rustig tot haar door te dringen, maar ze ziet niet in waarom ze hulp nodig zou hebben. Ze ziet dus haar aandeel niet in het geheel en legt alles neer bij anderen. De frustraties lopen bij ons als kinderen ook langzaam op. Het vergt erg veel van ons. De situatie is eigenlijk nog complexer dan ik kan verwoorden. Mijn vraag is, waar komt dit gedrag vandaan en hoe kunnen wij er als omgeving het beste mee omgaan??
    Groeten Sonja

  10. guido februari 28, 2010 om 10:48 am

    Beste Sonja,
    Hartelijk dank voor je reactie op mijn artikel. Ik vind dat je een erg duidelijk weergave geeft van de situatie. Elke verandering begint bij begrip en kennis van de situatie. En mijn complimenten hoe goed jij dat weer geeft.
    Je vraagt waar het gedrag van je moeder vandaan komt? Vaak komen wij daar ook niet achter. Ik denk dat dit ook niet hoeft om tot een oplossing te komen. Je moeder is natuurlijk niet de enige die in een slachtofferrol zit. Dus er valt wel wat in algemene zin over te zeggen. De kern ligt bij het vasthouden van ons ego. Ons ego is een reflectie van onze geconditioneerde geest. Wij identificeren ons met de geconditioneerde geest. Deze geest is niet ons werkelijk zijn, maar deze geest is wel heel sterk en wint het meestal van ons bewustzijn, van de ware zijnstoestand van onze geest.
    Als je naar dit artikel gaat, kan je .hier meer over lezen. Ook de boeken van Echkart Tolle kunnen je hier verder mee helpen.
    Ten tweede vraag je hoe jullie er als omgeving het beste mee om kunnen gaan. Wel dat hangt af wat jullie doel is, wat willen jullie bereiken? Stel dat je wilt dat je er zelf minder last van hebt, en je er nu veel last van hebt, betekent dat je het in ieder geval anders moet doen dan je deed. Doorgaan op dezelfde manier, creëert hetzelfde resultaat. Succes!

  11. Hier is de Persoonlijke Groei Blogkermis #1 september 14, 2010 om 4:31 pm

    […] Hoe stap je uit je slachtofferrol? door Guido de Valk, zeer interessant artikel over het veranderen van je mindset. […]

  12. Mick november 23, 2010 om 12:42 am

    Ik vind het het verhaal in theorie een mooi verhaal en het klinkt logisch. Alleen ik worstel met de praktijk. In het artikel staat: ‘Vervolgens laat je alle problemen los die door een ander veroorzaakt worden of die een ander moet gaan oplossen. Blijven alleen jouw problemen nog over.’ Alleen de problemen die andere veroorzaken hebben vooral een grote invloed op MIJN leven, en meestal vorm het voor de veroorzaker geen probleem. Om een simpel voorbeeld te geven: als mijn nieuwe TV stuk gaat, en de winkel lost het probleem niet op, hoe vaak ik ook bel of schrijf, dan ben ik het ‘slachtoffer’ (en zo voel ik me ook) en is en blijft het MIJN probleem. De medewerker van de winkel zal er weinig last van hebben dat mijn Tv het niet doet. Ik baal er dan van dat ik een hoop tijd en moeite moet doen om de winkel zo ver te krijgen dat ze mijn TV maken in de garantie. Ik voel me dan slachtoffer dat mij vaak dit soort toestanden overkomen en dat ik telkens moet vechten om zaken voor elkaar te krijgen. Ik loop dus vast in de praktijk bij het proberen daar me geen slachtoffer te voelen.

  13. guido november 24, 2010 om 9:54 am

    Hoi Mickel,
    bedankt voor je reactie.. De essentie is: hoe gaan wij met tegenslagen om? Wat is onze attitude met betrekking tot problemen. Daar ligt mijn inziens het verschil. Hoe kunnen wij leren omgaan met tegenslagen, zonder dat wij ons in de slachtofferrol zetten. Vandaar de verwijzing naar het boek van Viktor R. Frankl.
    Dus in jouw voorbeeld: hoe om te gaan met het feit dat je televisie stuk gaat. Je zelf zielig vinden en in de slachtofferrol gaan zitten of een attitude hebben die gericht is op het oplossen van het probleem.
    Het blijft natuurlijk een probleem… dat los ik niet op, maar wel hoe wij met problemen omgaan.
    met groet,
    Guido

  14. odette januari 11, 2011 om 10:06 pm

    Guido,

    Die tips in je artikel motiveren mij enorm om (weer) aan de slag te gaan met mezelf, die tips zijn volgens mij algemeen bruikbaar, of je wel dan niet in die slachtofferrol kruipt. En daar wringt bij mij de schoen, is dat nl. werkelijk zo?

    De afgelopen jaren heb is het woord slachtofferrol bij 2 verschillende therapeuten aangestipt, maar bij beide is het me nooit duidelijk geworden of ik die rol werkelijk aanneem. (wellicht moet ik dan nu even melden dat ik in mijn jeugd slachtoffer ben geworden, me daarvoor afgesloten heb en me hier pas sinds 3 jaar weer bewust van ben)

    Over het algemeen keer ik me enorm af van die ‘functie’, voel ik me beledigd als het woord slachtoffer valt, zou mezelf juist als positief, realistisch en proactief beschrijven, maar op het moment dat ik afstand neem en de situatie bekijk, lijkt het wel alsof ik geen vooruitgang wil boeken. Houdt mijn ego lekker vast aan het bekende en wordt de aandacht en medeleven als welkom ervaren. Hoe zeer ik me daar dan ook direct weer van afkeer.

    Wat over blijft is de vraag die ik jou zou willen stellen: Kan het zo zijn dat je als je daadwerkelijk een slachtoffer was, dat die rol zich net zo lang openbaart totdat je accepteert dat je inderdaad een slachtoffer bent geweest. Zodat je het verhaal kunt verwerken en afsluiten? (Of staat dit compleet los van je artikel, begeef ik mij op een ander vlak? Staat slachtoffer en -rol hierin los van elkaar? Of kan het zelf in elkaar overlopen?)

    Mvrgr. Odette

  15. guido januari 12, 2011 om 6:11 pm

    Beste Odette,

    Allereerst wil ik je adviseren om het boek van Frankl te lezen: de zin van het bestaan. Daar zal je zeker veel aan hebben..
    Voor mij staat het zijn van slachtoffer en het aannemen van een slachtofferrol, niet noodzakelijkerwijs met elkaar in verbinding. Zonder veel meegemaakt te hebben, kan je het slachtoffergedrag eigen maken en vv kan dat ook.
    De heer Frankl, heeft in Auschwitz gezeten, is dus slachtoffer, maar is juist de grondlegger hoe je goed met vervelende gebeurtenissen om moet gaan. En is in staat geweest om betekenis en waarde geven aan zijn vervelende tijd in het concentratie kamp.

    Terugkerend naar jouw vraag: ik denk dat je zeker moet accepteren dat jij een vervelende situatie hebt meegemaakt in je jeugd, die de rest van je leven invloed op je leven kan hebben, ik denk dat je moet accepteren dat je slachtoffer bent van deze situatie, maar dat je op zoek moet gaan naar de betekenis en de waarde die deze gebeurtenis in je leven heeft.

    Je hoeft dus niet de slachtofferrol aan te nemen. Maar je kan wel accepteren dat je slachtoffer bent.

    groet

  16. […] is eigenlijk niet verwonderlijk want ik denk dat iedereen daar in zekere zin last van heeft. Klik hier als je dit artikel ook wilt lezen. Het leek mij daarom verstandig om er nog een artikel aan te […]

  17. […] en ‘slachtofferrol’. Ik heb hier alvast een fijne, handige link: Hoe stap ik uit de slachtofferrol? Als je naar aanleiding van dit blogstukje behoefte hebt om met me te praten, stuur me dan een […]

  18. Marije december 14, 2011 om 12:32 pm

    Hai Guido,

    ik vind het een mooi en herkenbaar artikel, maar loop in de praktijk nog erg vast. Als ik ergens boos over ben, krop ik het op. Vaak ben ik al boos als iets confronterend is, als het iets is wat ik niet wil horen. Vervolgens uit ik die boosheid niet, vanbinnen scheld ik de ander gewoon uit en word ik flink chagrijnig. Dan begin ik een beetje passief opstandig te doen en geef ik de ander vanbinnen alle schuld van mijn boze en negatieve gevoelens. Zodra ik dan merk dat ik weer in de slachtofferrol zit, ben ik boos op mezelf. Maar ik weet dan niet hoe ik eruit moet komen. Dat ‘verlammende’ effect van die rol, dat blijft. Hoe kom ik daaruit??

    Bij mijn vriend merk ik ook dat ik, wanneer ik in die rol schiet, ik hem negeer en afstoot, best hatelijk en afstandig doe en vaak daarna ook moet huilen omdat ik me gekwetst voel maar hem niet wil kwetsen. Ik verwacht van hem excuses maar maak ze zelf maar moeilijk over mijn eigen slachtoffergedrag. Het voelt alsof ik dan in een diepe, ellendige put zit waar ik maar heel moeilijk uit kan komen. Het stomme is dat ik op dat moment ook baal van mezelf, maar dat helpt me er niet uit. Kun je me tips geven?

    Groeten, Marije

  19. guido januari 2, 2012 om 9:40 am

    dank voor je reactie en excuses dat het even heeft geduurd voordat ik reageer.
    Allereerst wil ik je attenderen op een gratis workshop die ik geef de 10de januari. Lees op de volgende link hier meer over: http://www.magistraalwerken.nl/

    Het overkomen van slachtoffergedrag is niet iets wat je ff doet. Het is iets dat heeeel lang gaat duren. Helaas is het zo dat ons gedrag niet gemakkelijk verandert. EN ik spreek uit eigen ervaring. Daarom kan ik je wellicht niet voldoende helpen via deze mail. Terwijl ik dat wel graag zou willen.
    Als ik jouw verhaal lees, denk ik dat het belangrijk is dat jij eerst accepteert dan je deze rol soms aanneemt en dat je deze rol herkent op het moment dat het opkomt. Het lijkt als of je je achteraf realiseert dat je hebt laten leiden door dit gedrag. Het is echt essentieel dat je het eerst herkent. Dus daar zou ik eerst aan werken als ik jou was. En dan vervolgens zou ik mezelf terugtrekken. Elke prikkel die je dan binnen laat komen zal in de meeste gevallen je oude gedrag alleen meer versterken. Stille tijd voor jezelf opzoeken, en niet nadenken over het gedrag, maar je gedachten laten rusten.. je geest laten rusten. Als je dit een tijdje hebt gedaan, kun je een volgende stap zetten, en dat is ander gedrag ontwikkelen zonder je terug te trekken.

    Veel van de zaken die ik noem zijn onderdeel van de training persoonlijk leiderschap die ik geef. Persoonlijk leiderschap is de vaardigheid je te laten leiden door jezelf in plaats van dat anderen of je omgeving je leidt.
    Je kunt meer vinden over deze training op mijn website. Dit jaar zal ik deze training ook in groepsverband aanbieden.

    met magistrale groet,

  20. wouter februari 14, 2012 om 8:44 am

    beste guido,
    ik zit ook met het probleem van een slachtoffer rol. alleen heb ik dit niet constant, ik heb het vaak tijdens een moeilijk gesprek met mijn vader en stiefmoeder. als ze bijvoorbeeld boos zijn omdat ik me niet aan de afspraken heb gehouden. mijn vader en vooral stiefmoeder zijn heel goed in het uiten van gevoelens, emoties en wat ze denken. dat is voor mij vrij lastig want ik kan dat helemaal niet dus lopen ze daarop te hameren tijdens zo een gesprek. ik heb vaak het gevoel dat mijn emoties worden tegengehouden, dat ze er wel zijn maar dat ik niet sterk genoeg ben om ze te uiten. ik laat daarom ook alles wat mijn vader en stiefmoeder zeggen, uiten en vinden over me heen komen. waardoor ik alleen nog maar meer in die slachtoffer rol kruip. ik heb al 4 jaar intensieve behandeling gehad en mijn vader en stiefmoeder zijn er zoon beetje klaar mee. ik heb nu ook geen behandeling meer. kan jij me helpen met uit deze slachtoffer rol komen, en het uiten van gevoelens en gedachten?
    groetjes, wouter 16 jaar

  21. Sterre mei 6, 2012 om 3:43 pm

    wanneer stoppen we nou eens om het vernederende ‘mode’woord slachtofferrol te gaan gebruiken. Mensen spelen geen rol, als ze zichzelf zijn, denk ik, ze mogen dus niet zichzelf zijn,

    ga nou niet reageren met… dat ik de essentie niet begrijp het is een woord wat agressie oproept
    en macht uitstraalt van degene die het zegt en die het kennelijk allemaal wel doorheeft, zogenaamd, hoe HET moet?!

    het is gewoon machtuitoefenen op het hoogste niveau, oorlog,
    zo liefdeloos.
    Zij zijn zelf slachtoffer en spelen de rol zo goed dat het nog geloofd wordt ook en mensen zich superongelukkig gaan voelen,
    alsof ze niet goed genoeg zijn zoals ze nu zijn,

    hoe zielig kun je zijn, wat hebben ze jou aangedaan, dat jij het nodig vindt om een ander het woord slachtofferrol op te leggen?

  22. guido mei 8, 2012 om 9:20 am

    Beste Sterre,
    dank voor je reactie.
    Elk woord heeft voor iedereen een eigen betekenis. En blijkbaar roept het woord slachtofferrol agressie bij je op.
    Ik heb erg veel gehad aan het boek: “Zin van het leven” van Viktor Frankl. Ook hij spreekt over slachtoffer en hoe je daar goed mee om kan gaan. Hij was iemand die in het concentratie kamp heeft gezeten, en juist in deze situatie zijn eigen kracht heeft leren kennen. Echt prachtig!
    groet

  23. Ellen juni 23, 2012 om 7:04 pm

    Op dit moment bevind ik me in een financieel bedreigende situatie, waarvan ik niet weet wanneer deze eindigt. Er worden beloftes gedaan door derden die ze nu al vier jaar niet nakomen. Die beloftes worden wekelijks gedaan en ik breng wekelijks de hoop op – en krijg wekelijks dezelfde teleurstelling. Het voelt als een soort achtbaan waar je niet uit mag stappen. Ik werk gelukkig en vind veel passie in wat ik doe. Mijn gezin is me lief en ook daar vind ik geluk en plezier.

    Maar hen geven wat hen toekomt wordt steeds moeilijker..
    Het gevecht tussen hoop en wanhoop is bizar. Je moet wel hopen, want dat is hoe je jezelf kunt vertellen dat het goed komt. Maar je wil ook geen valse hoop koesteren en dus lijkt teveel hopen zinloos. Een raar spelletje in je hoofd…

    In tijden als deze, wanneer ik die wanhoop voel heb ik de behoefte om het te uiten, of liever, te verwoorden. Het een plek geven. Dit verwoorden naar mijn partner (hij is de enige die hiervan weet) helpt mij om ‘met mezelf in gesprek te gaan’ te relativeren.

    Vandaag zei ik hem: Ik voel dat mijn weerstand minder is, ik ben huilerig. Een constatering, en voor mezelf niet een gevoel van zielig zijn. Eerder naar mezelf kijken.
    Hij kapt me af: je gaat weer op die plek zitten.
    En hoewel ik hem begrijp, ik weet wat hij met ‘die plek’bedoelt, voel ik juist op dat moment een enorme razernij opkomen. Alle frustratie bolt zich op naar boven en komt eruit via mn mond..

    Ik zeg dan: ik wilde alleen vertellen wat ik voel, want ik voel dat de emotie zich in mn lichaam is aan t opstapelen. Vertellen/ventileren ontlaadt me.
    Hij zegt: je speelt het slachtoffer.

    Het voelt niet zo. Ja, ik heb verdriet, ja ik heb wanhoop, ja ik heb momenten dat ik echt echt doodmoe ben.
    Maar ik voel passie, ik vind oplossingen, ik knok en WEET waarvoor ik knok.

    Is je moe voelen en je verdriet willen vertellen hetzelfde als slachtoffer spelen?

    Ik begrijp dit niet..of is dat een onderdeel van je slachtoffer voelen?

  24. guido juni 25, 2012 om 10:00 am

    Beste Ellen,
    dank voor je eerlijke reactie. Recht uit het hart. En daar kwam het bij mij ook binnen.

    In je mail staat veel informatie; ik richt mij nu louter op je vraag: “Is je moe voelen en je verdriet willen vertellen hetzelfde als slachtoffer spelen?” De kern van slachtoffergedrag is dat je de oplossing van je probleem buiten jezelf zoekt, in plaats van bij je zelf. Het boek dat ik in dit artikel noem, illustreert dit mijns inziens perfect. Frankl, had zijn focus kunnen leggen op het laten stoppen van de oorlog en daarop kunnen wachten of hij kon in de gegeven omstandigheden zin aan zijn bestaan geven. Hij koos voor het laatste. Ik heb een ingewikkelde periode achter de rug met een scheiding en zo, ik had daar in kunnen blijven hangen maar ik heb gekozen om de scheiding te zien als een periode, die weliswaar zwaar was, maar die mij kon laten groeien en mij de kans bood om nog meer vanuit mijn eigen kracht te leren handelen. Ergo de focus lag op mijzelf en niet op de ander.

    En daar ligt wat mij betreft ook het antwoord op jouw vraag. Ben je regelmatig bezig om zin aan je bestaan te geven om de financieel dreigende situatie waarin jij je bevindt op te lossen ? Of is de financieel dreigende situatie er een die jou verlamt, en die eigenlijk nu grotendeels jouw leven bepaalt. Wat is de belangrijkste motivatie om het te delen? Is de kern motivatie van het delen gericht op bevestiging van je moeilijke situatie of is het gericht op het vragen om hulp.

    Ik wens van harte dat je iets aan mijn antwoord hebt, met groet

  25. Lucas augustus 27, 2012 om 6:30 pm

    Beste Guido,

    Ik ben blij dat ik je artikel heb gevonden en erop kan reageren, en dat er hier ruimte is voor discussie!
    Zelf heb ik, vind ik, veel te maken met de slachtofferrol. Het is een lastige rol om uit te komen, en het vergt concentratie en motivatie om een verandering tot stand te brengen. Toch merk ik elke dag dat er door immense zelfobservatie, en door het observeren van bepaalde situaties, er vooruitgang te boeken is.
    Ik heb zelf een invloedrijk persoon in mijn leven die in een slachtofferrol zit. Ik heb lang ervoor gezorgd haar tevreden te stellen. Maar ik ben gaan beseffen dat mensen in de slachtofferrol vaak hun omgeving manipuleren. Door het zien van de ”gelijkheid’ van zowel deze persoon als ik, heb ik gemerkt dat verantwoordelijkheid iets is wat in jezelf zit. Of je het neemt of niet, is een tweede, maar iedereen heeft het, en mensen gaan hun verantwoordelijkheid niet ontdekken wanneer je meegaat in hun slachtofferrol. Het is hard voor iemand in zo’n rol, maar het is noodzakelijk dat je hem/haar niet ook als slachtoffer gaat behandelt. Zelf kruip ik ook vaak in zo’n rol. Ik observeer waarom ik dit doe, hoe het komt, en hoe ik het kan aanpakken. Zelf observatie is eesentieel! Zelfmedelijden moet vermeden worden. Als ik zelfmedelijden heb terwijl ik in een slachtofferrol, dan versterk ik de negatieve cirkel. Zelfmedelijden lijkt meededogen, maar is in mijn ogen geen goed. Ik heb gemerkt dat als ik mij geen zelfmedelijden gun, ik een duidelijker beeld op de situatie krijg. Toch is het niet makkelijk om uit de rol te kruipen!

  26. Vrouwke september 4, 2012 om 7:40 am

    Beste Guido (en andere “zoekers”)

    Sinds 2005 woon ik in Nederland, kom oorspronkelijk uit Engeland en heb ook jaren in Zuid-Europa en Duitsland gewoond. Ben een optimistisch en positief persoon….tot ik hier kwam wonen. De “brutale” mentaliteit (een woord dat ik hier als eerste leerde “Je zult zien, wij Nederlanders zijn wel brutaal in ons uitingen”), de “emotionele zuinigheid” (mijn eigen bevinding) is iets waar ik ontzettend moeite mee heb. Ik heb hier geen vrienden kunnen vinden, ik mis het echte, diepe gesprek en het “kunnen laten vallen”, zonder angst dat jou kwetsbaarheid tegen je gebruikt wordt. Ik heb strategieën geprobeerd, cursussen gevolgd…maar mij nu hierbij neergelegd: mijn leven vindt groten deels plaats achter de computer, mijn werk (met “masker” op) en tijdens mijn trips naar het buitenland. Daar leef ik op, daar maak ik weer verbinding met mijn “higher self”, mijn IK.
    Ik dacht dat mijn “terugtrekken” een goede oplossing was om nog meer teleurstelling, eenzaamheid te voorkomen, maar dat is niet zo. Het lijkt alsof mensen in mijn omgeving “misbruik” maken van mijn passieve houding, mijn kwetsbaarheid verder willen testen. Nu bevind ik mij op werk in een pest-situatie (een “bekende” pester heeft mij nu op zijn oog!) en ik moet nu handelen, ik ben het zat! Zo kwam ik tot deze site en wat jij schrift in het artikel spreekt mij aan. Ik zie wat jij bedoelt en ik herken mijn patronen erin.
    Vanochtend wordt ik wakker en dacht “Nu is het klaar, je gaat nu pro-actief handelen, dit sta je niet langer toe!”
    Veel herkenning in jou uitleg over “vanuit het ruime/ongeconditioneerde bewustzijn” handelen. Ik heb binnen een zeer diepe periode hier in Nederland, toen ik nog niet snapte waarom ik mij zo eenzaam bleef voelen, het contact met mijn zus verbroken. Dit was door handelingen vanuit dit niet-vrije bewustzijn, vanuit een slachtoffer rol. Zo zie ik het nu want met mijn proactieve houding over de pestkop op het werk kwam ook de diepe wens, om mijn zus nu eindelijk een brief te schrijven en te zeggen, dat ik haar mis. Dit wordt nog een klus en ik zie mijn lange reactie op deze site nu ook als een manier om tijd te winnen. Dus: ik sluit mijn berichtje af en ga aan de slag!
    Heb je nog tips voor mij, sta ik er zeer open voor!
    Bedankt voor deze site:

    Vrouwke

  27. guido september 7, 2012 om 7:20 am

    Dank voor je uitgebreide reactie op het artikel slachtofferrol.
    Je reactie heeft mij behoorlijk aangegrepen.

    Je beschrijft de brutale mentaliteit. Ik ben geboren en getogen in Nederland, maar ook ik heb erg veel moeite om mij thuis in Nederland te voelen. Dat komt deels ook door deze brutaliteit. Dus ik herken zeer zeker je ervaring.
    Mijn oplossing om met deze situatie om te gaan, is dat ik geleerd heb, hoe ik met verwachtingen om kan gaan. Met andere woorden als wij invloed op onze verwachtingen kunnen hebben, zal het heel anders zijn.

    Proactiviteit is zeker heel belangrijk voor een gelukkig en succesvol lezen. Aan het ene uiterste hebben wij slachtoffergedrag en aan het andere uiterste staat eigen verantwoordelijkheid centraal.
    Voor proactiviteit is het essentieel dat je een persoonlijke intentieverklaring tot zingeving hebt. Deze intentieverklaring beschrijft: Jouw reden van bestaan, welke waarden voor jou van belang zijn, wat jouw kernkwaliteiten zijn en als laatste je ambitieuze doelen. Voor mij ziet dit er ongeveer als volgt uit: Mijn reden van bestaan is anderen te ondersteunen om meer gebruik te maken van hun ongebruikte potentieel. Mijn waarden zijn groei, bewustzijn, dienstbaarheid en resultaatgerichtheid, mijn ambitie is om nummer 1 te worden in leiderschapstrainingen, en mijn kernkwaliteiten zijn inleven in de ander, moeilijke dingen makkelijk maken, en oplossingsgericht denken.

    Als je dus een intentieverklaring hebt, dan weet je in de meeste gevallen hoe je moet reageren. Hierdoor word je minder geleid en ben je proactiever.

    Tot slot wil ik nog wijzen op mijn boek ( over twee weken lancering) dat ook over dit onderwerp gaat. Ga naar http://www.gelukmanagement.com/leef-magistraal-ontdekkingstocht-naar-duurzaam-geluk-en-succes/
    magistrale groet!
    Guido

  28. guido september 7, 2012 om 7:23 am

    Hoi Lucas,

    helemaal mee eens. Zelfobservatie is de crux voor een succesvol en gelukkig leven. Zonder zelfobservatie is proactiviteit en uit deze rol stappen niet te doen. Maar – en dat geef jij ook aan – onze patronen zijn erg sterk en voordat we het door hebben, zitten wij weer in het oude patroon.

    fijne en magistrale dag!

  29. M787 november 1, 2012 om 12:57 am

    Beste Guido,

    De opdracht: ‘Uit je slachtofferrol stappen’ klinkt alsof dat eenvoudig zou zijn. En bij slachtoffers roept dat idee agressie op: ‘Je ziet me niet, je begrijpt niet dat ik echt een slachtoffer ben en geen kant op kan. Het is niet aan mij om ergens uit te stappen, het is aan anderen om mij een plek te gunnen.’ Jij verwijst in je antwoorden steeds naar een meneer Frankl, die de oorlogskampen overleefde. Ik denk dat je daar een punt mist. Die meneer Frankl had een vroege jeugd achter zich voordat hij in de kampen terecht kwam. In die vroege jeugd wordt de schade aangericht, of niet. Bij deze meneer Frankl was er kennelijk een stevige basis van liefde en daardoor zelfvertrouwen aangebracht die hem in staat stelde mishandeling op latere leeftijd het hoofd te bieden.
    Als we nu mensen zien die ‘Uit een slachtofferrol zouden moeten stappen.’ dan gaat het, denk ik, om mensen bij wie het basisgevoel van veiligheid, geliefd zijn, er mogen zijn stuk is gemaakt door mishandeling in de eerste 5 jaar van het leven. Mishandeling is ook emotionele mishandeling: kleineren, manipuleren, schuldgevoel aanpraten ongeacht inspanning, voorwaardelijke liefde. Die vroege mishandeling is later nauwelijks meer terug te redeneren omdat herinneringen aan die periode diffuus zijn. Een gesprek met manipulerende ouders is doorgaans onmogelijk of onvruchtbaar. Die schade ligt aan de basis van latere mishandeling door anderen: pesten door klasgenoten, ontslag op het werk, misgelopen liefdes, verlavingen. De oorspronkelijke fundamentele schade is moeilijk te herstellen. Dat verklaart de onmachtige woede van slachtoffers die zeggen: ‘Makkelijk praten, maar ik voel me onmachtig, ik mag er niet zijn en dat is me zo grondig ingepeperd dat ik dat niet anders kan zien. Dat jij dat wel anders ziet geeft aan dat jij er kennelijk als kind wel mocht zijn: Je hebt makkelijk praten, maar begrijpt er niets van.’
    Bescheidenheid zou iedereen sieren die een goede basisjeugd meekreeg. En vanuit dat begrip en respect kunnen we pas beginnen te bedenken wat je zou kunnen doen om van die basale krenkingen nog iets te repareren, zodat je je iets minder slachtoffer hoeft te voelen en enige gelijkwaardigheid mag voelen ten opzichte van de daders, die ook vandaag voortdurend om je heen zijn.
    Kortom: Stop met het gemak waarmee je anderen opdraagt uit de slachtofferrol te stappen en verdiep je in werkelijk slachtofferschap en kom vandaaruit met suggesties die recht doen aan de fundamentele krenking van echte slachtoffers.

  30. guido november 12, 2012 om 10:22 am

    Hoi M787,

    dank voor je reactie.
    Ik vind het vervelend dat het artikel de indruk bij jou heeft gewekt dat ik niet stil bij het werkelijk leed van slachtoffers. Dat was niet de bedoeling. En ook niet de strekking van het artikel.
    De kern van het verhaal is dat onze eigen attitude voor een groot deel bepaalt hoe wij om gaan met onze problemen. Je kan in een slachtofferrol gaan zitten of je kunt proactief met de problemen omgaan. Ik noem hier Viktor Frankl, die in een concentratie kamp heeft gezeten.

    Natuurlijk hebben wij allemaal onze eigen bagage, maar dat betekent niet dat wij in een rol van de slachtoffer hoeven te gaan zitten

    met groet,
    Guido

  31. Anne mei 13, 2013 om 6:09 pm

    Hallo Guido,

    Mij wordt ook vaak verweten dat ik in een slachtofferrol zit.
    Dat wil ik zelf niet en ik wordt soms echt ziek van mezelf.
    Onder mijn slachtoffer zit een enorme buffer van boosheid en verdriet die ik heb opgelopen in het leven door niet gehoord en niet gezien te worden. Ik heb meestal alles alleen moeten doen. Vele problemen heb ik het hoofd geboden en ik heb me altijd nog kunnen redden in de meest vervelende situaties. De lange stroom vervelende gebeurtenissen zijn zo lang doorgegaan dat er vanbinnen iets knapte. Ik ben 3 maanden opgenomen geweest in een GGZ instelling met een depressie en toen ik mijn baan weer volledig op me genomen had en goed herstellende was kreeg ik van de ene op de andere dag ontslag.
    Ik besef dat de gebeurtenissen mogelijk door mezelf zijn gecreëerd door wie ik van binnen ben, maar tegelijkertijd vraag ik me af, is dan alles wat ons “overkomt” een gevolg van onze eigen binnenwereld?
    En zo ja, hoe krijg ik dat dan op orde.
    Ik heb het boek van Victor Frankl gelezen en wat hem op de been hield zover ik het me kan herinneren was het weerzien met zijn familie en de zin in het leven.
    Persoonlijk heb ik weinig met mijn familie, heb ook geen partner (meer)en de zin in het leven is er voor mij eigenlijk niet meer, het is meer een overleven. De oplossingen die ik altijd in mijn leven toegepast heb werken niet meer en ik kom er maar niet achter wat ik nu nog kan doen wat wel helpt.
    Het enige dat me nog motiveert om hier te blijven is dat ik mijn volwassen kinderen geen verdriet wil doen. Ik heb goede dagen maar dan ineens zonder aanwijsbare oorzaak ben ik despressief, boos en verdrietig en dat gevoel is dan zo sterk dat ik daar met moeite uit kan stappen. Vaak ga ik dan schrijven om het uit mijn systeem te krijgen en soms krijg ik dan ook helder wat er aan de hand is. Ik heb niet het gevoel dat ik alles wijt aan omstandigheden of externe factoren hoewel als ik soms in zo’n bui zit dat wel eens doe.
    Ik denk dat het meer een gemis is van het niet begrepen voelen en een gemis aan lijfelijk menselijk contact.
    Ik ben al vaak in therapie geweest maar niets helpt. Eens is er eens gezegd dat alle boosheid en verdriet er mochten zijn en dat ik geen slachtoffer was en dat ik er recht op had boos en verdrietig te zijn. Dat gaf me zo’n opgelucht gevoel van hè hè eindelijk iemand die begrijpt dat dat er wel mag zijn en het niet wegmoffelt onder de titel slachtoffer. Het echt toelaten van je dieptste verdriet en boosheid, het omarmen ervan, is een hele kunst want in onze maatschappij wordt dat vaak niet toegelaten. Je worstelt daar in je eentje mee.
    Ik denk dat de erkenning van onderdrukte gevoelens een stap is op weg naar heling. Maar hoe je dat precies doet is nog steeds moeilijk voor mij. Als je daar nog tips voor hebt graag.

  32. Guido mei 15, 2013 om 1:45 pm

    Beste Anne,

    hartelijk dank voor je reactie op het artikel over slachtofferrol.
    Je verhaal grijpt en greep mij aan. Tegelijkertijd viel mij dat je er ook wel goed mee bezig bent.

    Iedereen lijdt meer of minder. Iedereen is dus min of meer een slachtoffer. De kern is natuurlijk hoe gaan wij om met dit lijden. Daar gaat het artikel ook over.

    Laten wij ook niet vergeten dat het leven een lange weg is. En de juiste dingen op deze weg doen, is volgens mij het belangrijkste wat wij kunnen doen. Dan zullen wij minder last hebben van het lijden dat op ons pad verschijnt.
    Dat betekent niet dat door de juiste dingen te doen er gelijk veel verandering komt. De verandering gaat geleidelijk. Althans bij de meeste mensen.

    Er is wel een mogelijkheid om deze verandering een boost te geven. Daar gaat persoonlijk leiderschap vooral over. En ja, persoonlijk leiderschap is een soort tegenhanger van de slachtofferrol.
    Persoonlijk leiderschap is de vaardigheid om jezelf te leiden, zodat je acties congruent worden met wat jij belangrijk vindt. Jij staat aan het roer in plaats van je gedachten en je emoties.

    Persoonlijk leiderschap begint met het ontwikkelen van bewustzijn. Daar hoort zeker dus ook het herkennen van onderdrukte gevoelens bij. Persoonlijk ben ik van mening dat je vooral het moet herkennen en er niet oordelend met om moet gaan.

    Ik hoop dat je wat hebt aan deze reactie. Als je ooit in de buurt bent (Amsterdam), je bent van harte welkom om er eens verder over te spreken.

    groetjes
    Guido

  33. Corine november 28, 2013 om 9:59 pm

    Beste Guido,

    Dit artikel heb je al een tijd geleden geplaatst en ik lees het vandaag. Wat een verhelderend artikel. Zoals een ieder heb ook ik mijn bagage. Ik ben daar heel lang mee omgegaan zoals Calimero….. en soms val ik weer even terug. Ik was vroeger (als kind) fan” van Calimero en nooit gedacht dat ik dit stripfiguurtje vandaag op mijn spiegel zou hangen! Hij hangt daar voor als ik het weer doe ….. In de slachtofferrol kruipen. Het siert me niet en helpt me ook niet verder! Bedankt voor je begrijpelijke woorden!!

    Corine

  34. […] van de meest gelezen artikelen van dit blog, is het artikel over slachtofferrol. (Klik hier als je dit artikel wilt lezen.) Blijkbaar is slachtoffergedrag een thema waar veel mensen interesse in hebben. Waarschijnlijk […]

  35. Hans januari 18, 2018 om 1:32 am

    Hallo Guido,

    Het wordt wel makkelijker als mensen hun eigen slachtofferrol inzien. Ik heb te maken met een vriendin
    die a.d. en slaappillen slikt, zich ook lichamelijk ziek voelt en weinig energie heeft. Zij ziet haar slachtofferrol niet.
    Zij moet echt in behandeling maar wordt woest in een confrontatie. Haar zoontje [12] heeft inmiddels dezelfde trekken
    overgenomen. Wij staan machteloos. Kun je hier iets over adviseren??

  36. Guido januari 23, 2018 om 12:50 pm

    Hoi Hans,
    dank voor je reactie en vraag. Je vraag is niet echt eenvoudig te beantwoorden via de mail. Als je wilt kunnen we een keer bellen. Voor nu:
    het is belangrijk dat je zelf niets overneemt. Elke keer als jij reageert op slachtoffergedrag, bevestig je haar gedrag. Leer bewust vanuit je waarden te handelen en dus niet te reageren.
    Voorst is het belangrijk dat ze zelf wil veranderen en zelf inzicht krijgt in haar gedrag.
    wel.. we kunnen altijd een keer bellen
    groetjes
    Guid0

Geef een reactie

Wij gebruiken cookies zodat we je zo goed mogelijk informatie kunnen geven. Door je goedkeuring ga ik ervan uit dat je hier geen bezwaar tegen hebt.

Heb je een vraag?
close slider

Contactformulier

Vermeld aub je naam, email, telefoonnummer en je vraag, dan neem ik snel contact op. Met het doorgeven van jouw gegevens, geef je toestemming je gegevens te verwerken zoals beschreven in mijn privacy reglement.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.